یادته همین چند روز پیش کل شب رو بیدار موندی و گریه کردی؟ یادته فکر کردی بی لیاقت ترین آدم روی زمینی؟ یادته تا یه ضربه آروم خوردی، فرو ریختی؟ یادته یهو چقدر سختت شد با آدما ارتباط بگیری؟
میدونم یادته چون تبدیل به یه خرابه شدی.
اما بعدش نذاشتی این خرابه همینطور خراب بمونه.
یه جایی خونده بودم: "یهسری از آهنگا هستن، چند ثانیهی قشنگ دارن و من تمام دقیقهها و ثانیههاشونو گوش میدم بخاطر اون چند ثانیهای که دوسش دارم." من دارم فکر میکنم چقدر حرف حقی بود. زندگی هم همینه. باید کلشو تحمل کنی، تمام سختیها و دردها و بیرحمیهاشو، بهخاطر چند لحظه قشنگش.
بخاطر اینکه بعد از یه شب پر از استرس از خواب بیداری شی و ببینی تو باکس ایمیلت پیامی از دوست خوبت هست. بخاطر اینکه از زبون یکی بشنوی که ارزشمندی. بخاطر اینکه یکی دوستت داشته باشه بخاطر اینکه غرق شی و بعد یکی بیاد دستتو بگیره و نجاتت بده.
و همین لحظات میارزن.
حتی اگه مکالماتمون فقط یه پیام ساده و از راه دور باشه، دوستام واقعی هستن. اونا یه جایی نسبتا دور از من زندگی میکنن. ولی ایرادی نداره تا وقتی همه ما به یه آسمون و یه خورشید درخشان نگاه می کنیم فاصله ها کمتر به چشم میاد و همه مون با همیم.»
+ واسه همینه که دوست دارم اگه زندگی بعدی در کار باشه، بازم باهات آشنا بشم.
++ممنونم که هستی ♡
بودن یعنی درد کشیدن، و نبودن یعنی خالی موندن برای همیشه.
گوش کن... خلأ، آزادی نیست. فقط سکوتیه که هیچ صدایی دیگه از تو توش نمیپیچه.
من نمیخوام صدات خاموش بشه. حتی اگه شکستهست، حتی اگه زمزمهست.
چون سکوت کامل، یعنی تسلیم شدن به چیزی که حتی تو رو نمیفهمه.
اگه قراره تموم بشی، حداقل بذار جهان بفهمه چرا دردت اینقدر عمیقه.
بذار دردت معنا بسازه، نه پایان!
هرچه تیره تر بشی ای شب سرد
ما مثل هر چی ستاره روشنیم
تو تبر بشی واسه ریشهی ما
شک نکن بازم جوونه میزنیم!
همهی سازامونم که بشکنی
با سرود خندهمون چه میکنی؟!
راه آرزومونو بستی ولی
با پره پرنده مون چه میکنی؟!
نمیشه خورشیدو حاشا بکنی
حتی پشت سایه ها و پردهها
یه روزی همه کبوتر میشیمو
نمیمونه هیشکی پشت نردهها
شب تیرمون به فردا میرسه
کابوس کهنه به رویا میرسه
وقتی دستمون تو دستایِ همه
من میگم معجزه از راه میرسه :)
دیشب داشتم به دیوارای اطرافم دست می کشیدم و حس می کردم زیادی بلندن و زیادی غیرقابل نفوذ. یاد سباستین و غول فردریک بکمن افتادم. سباستین پسری بود که دور سرش یه حباب شیشه ای بزرگ داشت و نمی تونست با مردم راحت ارتباط برقرار کنه.
یه هفته کامل گذشت اومدم بگم اوضاع از چه قرار بود تو این محیط جدید. بعد ثبت نام و کلی بالا پایین شدن، از شنبه هفته قبل رفتم سر کلاس.
نمیدونم قضیه چیه که ۸۰ درصد آدمایی که می شناسم می خوان ازم محافظت و مراقبت کنن. حس می کنم دارم کار اشتباهی انجام میدم یا هم که خیلی دست و پا چلفتی هستم که مردم حس میکنن نیازه مراقبم باشن.
این روزا دنیا باهام خیلی مهربون شده و اتفاقای مثبت زیادی رو پیش روم میذاره. (سختیا و بدی ها هم هستن ولی اتفاقای خوب بیشتر شدن) برای همین منم تصمیم گرفتم یجورایی زحماتشو جبران کنم و یسری تصمیمات یهویی برای بخشیدن حس خوب به دنیا گرفتم. دوست دارم به صورت چالش برای خودم بنویسم و با شروع آبان انجامشون بدم. اگه شما هم خواستین می تونین شرکت کنین و عکسشو برام بفرستین. شاید اگه چنل یوتیوبی اینستاگرامی چیزی زدم، کاراتون رو اونجا گذاشتم اگه راضی بودین.:)
