دوستان عزیز بنده مدتیه به شدت احساس سربار بودن و ناکافی بودن و کمی بی لیاقتی و بی عرضگی می کنم.
حالا هم به دلایلی به شدت مضطربم و فردا هم که آزمون دارم می ترسم بخاطر حال بدم خرابش کنم. میشه بیاین یچیزی بگین تا یکم آروم شم؟
چطور حس مفید بودن بهم دست بده وقتی احساس می کنم روی تردمیلم و زندگیم شبیه یه چرخه ی پرتکرار شده؟
من چادری نیستم. تا حالا واسه نماز جمعه به مسجد نرفتم. با این حال به خدا اعتقاد دارم. من خدا رو خیلی دوست دارم.
از دید هرکسی خدا یه مدلیه. یکی میگه خدا همون طبیعته... یکی میگه انرژیه... یکی میگه ذاتش نامعلومه و... خلاصه هرکدوم از ظن خود شدن یار خدا. با این حال بهش اعتقاد دارن چه به صورت انرژی چه به صورت طبیعت و غیره.
تا حالا شده صبح راه بیفتین تو خیابون بعد یهو یکی رو بینین که اخم کرده و با عصبانیت به یه گوشه زل زده؟ با دیدن اینطور آدما ناخودآگاه کوفتتون نمیشه و کل زیبایی صبحتون رو فراموش نمی کنین؟
بعضیا رو دیدین برج زهرمارن؟ اصلا آدم در مواجهه با این دسته افراد کلی حس منفی می گیره. مهم هم نیست یه ثانیه می بینیشون یا یه ساعت. حتی اگه یه لحظه باهاشون چشم تو چشم بشین تا آخر شب اون حس بد رو دارین.
البته برعکسش هم هست.
من: یه چیزی هم که توجه کردم اینه که اون گفت "از شنیدن همه چیز درست میشه" خوشش نمیاد. چون میگه: من میدونم همه چیز درست میشه اما چجوری؟
جوزفین: منم خوشم نمیاد حتی. :-" هم نظرم باهاش دقیقا.
من: خب من در جوابتون باید بگم اشتباهتون همینجاست که دنبال دلیل هستین! به شخصه اگه به کسی میگم همه چیز درست میشه منظورم این نیست همه چی قراره مثل قبل بشه. منظورم اینه که نگران نباش! بخند! گوربابای اتفاقایی که افتاده! قراره همه چیز بهتر بشه! منظورم از درست شدن اتفاقا اینه که بی خیال شیم از فکر کردن بهش... از دنبال راه حل بودن.... اگه اهمیت ندی و فقط به عنوان یه تجربه نگاهش کنی روحیه ت رو پس میگیری و کائنات بهترین اتفاقا رو پیش روت میذارن.
جوزفین: معنیش از خود عبارت معقول تر بود اصلا. :-""""""""
من: همیشه همین معنی رو میده. دنبال برگردوندن همه چیز به قبل نیستیم. دنبال ایجاد امید به آینده ایم.
جوزفین: پس "این نیز بگذرد" بهتره. ولی تهش فقط باید دنبال راه حل برای مقابله با مسائل پیش رو بود.
من: میدونم. ولی حرفام و منظورم فقط برای قوی سازیه.
جوزفین: نمی خواد قوی باشیم خب. ساقه ی گیاه اگه خیلی قوی باشه راحت تر میشکنه.
من: :"))
امروز امتحان داشتم و واقعا اتفاقای عجیبی برام افتاد. مثلا در حوزه رو بسته ن و نذاشتن من وارد بشم. فقط بخاطر اینکه یه دقیقه دیرتر رسیده بودم! فقط یک دقیقه! اونم بخاطر این بود که نمیدونستم حوزه امتحانیم دقیقا کجاست. (آدرسش رو بلد بودم در ورودی رو پیدا نمی کردم).
در حالت عادی باید آرامشم رو از دست میدادم و از استرس می مردم بخاطر این اتفاقایی که افتاد. اما خیلی عجیب آرامش داشتم و هول نبودم برعکس دختر کناریم که شرشر اشک می ریخت. منم جز آدماییم که اشکشون دم مشکشونه ولی بطور شگفت انگیزی داشتم لبخند می زدم. بی خیال نبودما! استرس داشتم اما نمیدونم چجوری اینجوری شد. حتی فکر کنم یجاهایی هم بی دقتی کردم تو آزمون ولی هول نشدم. فکر کنم مدیتیشن و ترودو درمانی جواب داده.
با این حال دوست دارم خیلی قوی تر تو آزمونای دیگه ظاهر شم. ازتون خواهش می کنم بیاین برای آزمونام و روش درس خوندم پیشنهاد بدین. دوست دارم درمورد تجربیاتتون تو درس خوندن بدونم و ازشون استفاده کنم. رشته ی تحصیلیم هم تجربی و دنبال رشته های تاپ دانشگاه هستم.
آدم ها اصولا سه دسته اند. آنهایی که شخصیت مثبت و آدم خوبه ی داستان اند. آنهایی که شخصیت منفی و آدم بده ی داستانند و آنهایی که دنیا و داستان به هیچ جایی شان نیست.
می توانم ساعت ها راجع به اینکه چرا کسی اینگونه ست با شما بحث کنم و حتی نظراتتان را بشنوم که خلاف عقیده هایم است. ولی این کار را نمی کنم.
چون خودم هم از صحت صحبت هایم اطمینان ندارم. یکجور شک و شبه نسبت به دانسته ها.
دنبال رفع شک و تردیدهایم نیستم و نمی خواهم به ثبات فکری برسم. ترجیح می دهم همانگونه تردیدناک باقی بمانند تا هر وقت خواستم تغییر شان بدهم. اساس علم تجربی هم همین است. تغییر پذیر بودن.
از ظهر دقیقا شبیه این تصویر بالاییم. درسامو که خوندم اومدم سراغ گوشی و پیامای بانوی روانشناس که می خواست درمورد مخاطب خاص و جلسه روانکاویش صحبت کنه.
عزیزان جادوگرانی اگه دارین این پستو می بینین و اینجا حضور دارین لطفا یه پیام به من بدین تا ببینم می شناسمتون یا خیر:))
+تصویر آپلود شده در گالری سایت جادوگران
میدونین، من هیچ وقت هیچ دوستی نداشتم که باهاش برم کافه یا رستوران یا کلا جاهای تفریحی مثل باغ وحش و سینما اینا...
البته از حق نگذریم یه رفیقی بوده که با هم دوچرخه سواری و پیاده روی می رفتیم. یه بارم رفتیم یه پاساژ که طبقه بالاش شهربازی سرپوشیده داشت. اما خب... همش فقط یه بار بود.
من هیچ وقت با بچه های مدرسه مون اونطور که باید گرم نگرفتم و باهاشون هیچ جا نرفتم. حتی باهاشون یه بار هم ننشستم فیلم ببینم یا کارای باحال بکنم. هیچ وقت هم مثل بقیه بچه ها سر به سرشون نذاشتم تا رابطه صمیمانه بینمون ایجاد شه.
با این توضیحات حتما فکر می کنین باید یه آدم تنهای گوشه گیر باشم بدون هیچ دوستی. ولی باید بهتون بگم اشتباه می کنین! من دوستای خودمو دارم!
دوستایی که همشون خلاقن و از هر انگشتشون یه هنر می باره!
