دیروز داشتم فراخوانا رو نگاه می کردم چشمم خورد به فراخوان نقاشی صلح کودکان که طبق معمول برگزار کنندش ژاپن بود. بعد امروز صبح دیدم میکی کاوامورا بهمون میل داده تا ساعت برنامه رو یاد آوری کنه. زدم تو پروفایلش و عکسشو نگاه کردم.
ببینین تو اون ستون داخل دستش نوشته: May peace prevail on Earth
این بالاتر از توهمه. جدی بالاتر از توهمه! اونقدری که دیگه نمیدونم چی بگم. میدونی؟ من به پری قصه ها اعتقاد دارم. به افسانه ها اعتقاد دارم. به اینکه یه روزی خورشید از پشت ابرا بیرون میاد، اعتقاد دارم. به قهرمانا... به آدمای برگزیده... به قلبای یخی که یهو نرم میشن... به ویلنی که نجات دهنده میشه... من به خوب شدن تو هم اعتقاد داشتم...
با خودم فکر کردم بزنم زیرش.
شاید بهشت همین روزاست. همین روزایی که میتونم توشون عشق و محبت رو حس کنم.
شاید بهشت قاصدکه. همون قاصدکی که زیر درخت اقاقیای خوش عطر و بو در اومده و منتظره من فوتش کنم تا بره دنبال آرزوهام.
بعضیا به من میگن دختری که زیر تختش هیولا داشت. چون معمولا از آدما سوال می پرسم که اگه یه بچه بهتون بگه زیر تختش یه هیولا هست چی کار می کنین؟ دوست دارم همینو یجورایی تبدیل به چالش کنم پس برو که رفتیم!
چالش: هیولای زیر تخت
دوست داشتم یسری عکس از کارای تابستونم بذارم. همچین زیاد و جالب نیستن اما برای خودم یاد آوری محسوب میشن.
تابستون امسال خیلی برام عجیب گذشت. اولش که با جنگ شروع شد و بعدش برای من کلی اتفاق دیگه افتاد. یسری از دوستام ولم کردن... و به یسریای دیگه اونقدر نزدیک شدم که تو خواب هم نمی دیدم... جایزه گرفتم... اعتبارمو از دست دادم... بابا بزرگ مریضی بدی گرفت و ما تو یه هفته دو بار 350 کیلومتر یا بیشتر رو طی کردیم تا بهش سر بزنیم و آخر سر هم تو قلبش باطری گذاشتن.
منجمله بدبختی های عالم اینه که گیر مانیک بیفتی. اصلا این لامصب انقدر نابود کننده ست که حد نداره. صبح شادی و خوشحالی و انرژی شب افسردگی شدید وتمایل به مرگ. البته الان خیلی بهترم با آیکونی به نام "گور باباش" که خیلی هم مودبانه نیست آشنا شدم و از همون برای مواجهه با مشکلات کمک میگیرم.
